به نام خدا

آقا سيّد هاشم حدّاد مي فرمودند: « من در تمام مدّت سلوك در خدمت مرحوم آقا ( قاضي) نامحرم نمي ديدم، چشمم به زن نامحّرم نمي افتاد. يك روز مادرم به من گفت: عيال تو از خواهرش خيلي زيباتر است. من گفتم: من خواهرش را تا به حال نديده ام! گفت: چطور نديده اي در حالي كه بيشتر از دو سال است كه در اطاق ما مي آيد و مي رود و غالباً بر سر يك سفره غذا مي خوريم؟!- به رسم اعراب كه زنانشان حجاب درستي ندارند و در منزل غالباً همه با هم محشورند؛ در عين عصمت تامّ و عفّت كامل. من گفتم: والله! كه يك بار هم چشم من به او نيفتاده است!! و اين عدم نظر نه از روي حفظ و خودداري چشم بوده است؛ طبعاً حالشان اين طور بوده است. نظير اين مطلب را مرحوم آيت الله حاج شيخ عبّاس قوچاني از خودشان نقل كردند؛ البتّه در يك اربعين يا بيشتر، مرحوم قاضي دستوراتي براي ذكر و وِرد و فكر به ايشان داده بودند كه از جمله آثارش اين بود كه: هر وقت- در كوچه و بازار كه مي رفتم- چشمم به زن نامحرّمي مي افتاد، بدون اختيار پلك هايم به روي هم مي آمد؛ و اين مشهود بود كه بدون اراده و اختيار من است.»

الله اکبر